|
INT'O GIARDINO
[Teresa De Sio - Francesco Bruno]
Se ne steva c'a faccia 'o sole
se ne steva
comm'a durmì
mentre attuorno addurava l'aria
l'aria fina e doce
Ma 'e penziere nun danno pace
cu 'e penziere
che vuò durmì
ogni casa tene na croce
che te fa suffrì
E l'addore d'o giardino
le facette
arrecurdà
ouanno ancora era guaglione
e ce veneva
a cammenà
e penzava c'o tiempo nun sta annascuso
che sti mmane ha signato gia
e mò che
chello c'ha avuto ha avuto
se po' arrepusà
Si 'o destino le fosse amico
ma 'o destino
nun po' cagnà
cammenanno te lassa addreto
nun 'o può fermà
E l'addore d'o giardino
le facette
arrecurdà
che pe quanto è longa
a vita
nun t'a 'mpare
mai a campà
Chiano chiano
'o tiempo vene
chiano chiano
se nne va
tu te siente nato ajere
mentre se fa
notte già
chiano chiano
'o tiempo vene
chiano chiano
se nne va
te ne resta 'a vocca amara
s sulo 'o cunto
da pagà
|